Taśmy, kartridże i zabawa

Taśma, która nagrywała wszystko

Philips wprowadził kasetę Compact Cassette w 1963 roku, pierwotnie z myślą o dyktowaniu i mowie. Ulepszenia składu taśm oraz systemy redukcji szumów, zwłaszcza Dolby B, sprawiły, że do lat 70. stała się wiarygodnym formatem muzycznym. Decydującą cechą nie była jakość dźwięku, lecz przycisk nagrywania. Po raz pierwszy zwykli ludzie mogli łatwo samodzielnie nagrywać, kopiować i układać muzykę.

Tak właśnie zrobili. Słuchacze czekali przy radiu, palcem trzymając przyciski pauzy i nagrywania. Znajomi przegrywali albumy na dwukasetowych magnetofonach. Miks na kasecie stał się formą korespondencji: uporządkowanym zestawem utworów dopasowanym do kasety C60 lub C90, z odręcznie zapisaną wkładką. Nagranie takiej kasety zajmowało wieczór; otrzymanie jej oznaczało, że ktoś spędził ten wieczór, myśląc o tobie.

Muzyka wychodzi z domu

Sony Walkman TPS-L2 trafił do sprzedaży w Japonii 1 lipca 1979 roku. Wczesne modele miały dwa gniazda słuchawkowe, co sugerowało, że słuchanie może być wspólne. Zamiast tego Walkman stał się symbolem prywatnego słuchania w przestrzeni publicznej, a krytycy tamtych czasów obawiali się, że ludzie zamkną się we własnych ścieżkach dźwiękowych w pociągach i na ulicach. Te spory brzmią znajomo każdemu, kto widział wagon pełen słuchawek dousznych.

Telewizor uczy się grać

Magnavox Odyssey z 1972 roku, opracowany na podstawie prototypów inżyniera Ralpha Baera, był pierwszą domową konsolą do gier wideo. Używał plastikowych nakładek przyklejanych do ekranu telewizora, by sugerować scenerię. W 1977 roku Atari Video Computer System, później nazwany Atari 2600, spopularyzował wymienne kartridże: jedno urządzenie i półka gier. Rodziny zbierały się przy jednym ekranie, a granie na zmianę stawało się częścią zabawy.

Rynek północnoamerykański załamał się w 1983 roku pod naporem słabych tytułów. Family Computer Nintendo, wprowadzony w Japonii w 1983 roku i wydany w Ameryce Północnej jako Nintendo Entertainment System w 1985 roku, odbudował zaufanie częściowo dzięki ścisłej kontroli tego, które gry trafiały na półki.

Dmuchanie w kartridże i inne ludowe sposoby

Prawie każdy, kto miał konsolę na kartridże, pamięta, jak dmuchał w złącze, gdy gra nie chciała ruszyć. Często wydawało się, że to działa, ale zwykle dlatego, że ponowne włożenie kartridża docisnęło styki. Wilgoć z oddechu może z czasem sprzyjać korozji. Takie ludowe sposoby dobrze pokazują, że wspomnienia i udokumentowane fakty to różne rodzaje dowodów, oba warte zachowania, ale nie wymienne.

„Nasz Game Boy jeździł wszędzie: w podróży samochodem, w poczekalni dentysty, pod kołdrą z latarką. Pokrywa baterii przez lata była przytrzymywana taśmą.”

Wspomnienie · ilustracyjne złożenie

Zabawa staje się przenośna

Game Boy Nintendo zadebiutował w 1989 roku, w wielu regionach z dołączoną grą Tetris. Jego zielonkawy ekran był nawet wtedy skromny, ale długa praca na czterech bateriach AA i solidna konstrukcja sprawiły, że stał się stałym towarzyszem. Kabel łączący pozwalał dwóm graczom rywalizować, a później wymiana między znajomymi stała się kluczowa w niektórych grach. Wiele kartridży przechowywało zapisane gry w pamięci podtrzymywanej małą baterią pastylkową, więc część tych zapisów dziś, po dziesiątkach lat, zanika.

Strong National Museum of Play w Rochester w stanie Nowy Jork, gdzie mieści się World Video Game Hall of Fame, przechowuje wiele z tych urządzeń wraz z ich kontekstem kulturowym.

Co zachowało strumieniowanie, a co porzuciło

Playlisty odziedziczyły staranne układanie z miksów na kasetach. Słuchanie w podróży, kiedyś nowość, stało się normą. Systemy zapisu, osiągnięcia i gry wieloosobowe online wyrosły z kartridży i kabli łączących. Zanikła fizyczna ekonomia pożyczania: podanie przyjacielowi kasety, wypożyczenie gry na weekend, znalezienie po latach cudzego pisma na wkładce. Cyfrowe biblioteki są większe i bardziej niezawodne. Są jednak, w większości, niemożliwe do podarowania.