Κασέτες, Cartridges και Παιχνίδι

Η κασέτα που κατέγραφε τα πάντα

Η Philips παρουσίασε την Compact Cassette το 1963, αρχικά με σκοπό την υπαγόρευση και την ομιλία. Οι βελτιώσεις στις συνθέσεις της ταινίας και στη μείωση θορύβου, ιδίως το Dolby B, την έκαναν αξιόπιστο μουσικό μέσο μέχρι τη δεκαετία του 1970. Το αποφασιστικό της χαρακτηριστικό δεν ήταν η ποιότητα ήχου αλλά το κουμπί εγγραφής. Για πρώτη φορά απλοί άνθρωποι μπορούσαν εύκολα να καταγράψουν, να αντιγράψουν και να αναδιατάξουν μουσική μόνοι τους.

Και το έκαναν. Οι ακροατές περίμεναν δίπλα στο ραδιόφωνο με τα δάχτυλα στο pause και στην εγγραφή. Οι φίλοι αντέγραφαν άλμπουμ σε στερεοφωνικά με δύο θέσεις κασέτας. Το μίξτέιπ έγινε μορφή αλληλογραφίας: μια οργανωμένη επιλογή, χρονομετρημένη ώστε να χωρά σε C60 ή C90, με χειρόγραφη εισαγωγική κάρτα. Η δημιουργία του ήθελε ένα βράδυ· η λήψη του σήμαινε ότι κάποιος είχε περάσει εκείνο το βράδυ σκεπτόμενος εσάς.

Η μουσική βγαίνει από το σπίτι

Το Walkman TPS-L2 της Sony κυκλοφόρησε στην Ιαπωνία στις 1 Ιουλίου 1979. Τα πρώτα μοντέλα είχαν δύο υποδοχές ακουστικών, μια έμμεση υπόδειξη ότι η ακρόαση μπορούσε να είναι κοινή. Αντ' αυτού, το Walkman έγινε σύμβολο της ιδιωτικής ακρόασης σε δημόσιο χώρο, και οι κριτικοί της εποχής ανησυχούσαν ότι οι άνθρωποι αποσύρονταν σε προσωπικά ηχητικά υπόβαθρα στα τρένα και στους δρόμους. Αυτές οι συζητήσεις ακούγονται οικείες σε όποιον έχει δει ένα βαγόνι γεμάτο ακουστικά.

Η τηλεόραση μαθαίνει να παίζει

Το Magnavox Odyssey του 1972, που αναπτύχθηκε από τα πρωτότυπα του μηχανικού Ralph Baer, ήταν η πρώτη κονσόλα βιντεοπαιχνιδιών για το σπίτι. Χρησιμοποιούσε πλαστικές διαφάνειες κολλημένες στην οθόνη της τηλεόρασης για να υποδηλώνουν σκηνικά. Το 1977 το Atari Video Computer System, αργότερα γνωστό ως Atari 2600, διέδωσε τις εναλλάξιμες κασέτες παιχνιδιών: ένα μηχάνημα, ένα ράφι παιχνιδιών. Οι οικογένειες μαζεύονταν γύρω από μία οθόνη, και η εναλλαγή σειράς έγινε μέρος του παιχνιδιού.

Η αγορά της Βόρειας Αμερικής κατέρρευσε το 1983 κάτω από τον κατακλυσμό κακής ποιότητας τίτλων. Το Family Computer της Nintendo, που κυκλοφόρησε στην Ιαπωνία το 1983 και στη Βόρεια Αμερική ως Nintendo Entertainment System το 1985, αποκατέστησε την εμπιστοσύνη εν μέρει μέσω του αυστηρού ελέγχου για το ποια παιχνίδια έφταναν στα ράφια.

Φύσημα στις κασέτες και άλλες λαϊκές θεραπείες

Σχεδόν όποιος είχε κονσόλα με κασέτες θυμάται ότι φυσούσε στο σύνδεσμο όταν ένα παιχνίδι αρνιόταν να ξεκινήσει. Συχνά φαινόταν να δουλεύει, κυρίως επειδή η επανατοποθέτηση της κασέτας επανέφερε τις επαφές. Η υγρασία της αναπνοής μπορεί, με τον καιρό, να ευνοήσει τη διάβρωση. Λαϊκές θεραπείες σαν αυτή είναι μια καλή υπενθύμιση ότι οι κοινές αναμνήσεις και τα τεκμηριωμένα γεγονότα είναι διαφορετικά είδη τεκμηρίωσης, και τα δύο άξια διατήρησης, αλλά όχι εναλλάξιμα.

"Το Game Boy μας πήγαινε παντού: ταξίδια με αυτοκίνητο, αίθουσες αναμονής οδοντιάτρου, κάτω από το πάπλωμα με φακό. Το κάλυμμα της μπαταρίας κρατιόταν με ταινία για χρόνια."

Ανάμνηση · ενδεικτικό σύνθετο κείμενο

Το παιχνίδι γίνεται φορητό

Το Game Boy της Nintendo κυκλοφόρησε το 1989, σε πολλές περιοχές μαζί με το Tetris. Η πράσινη οθόνη του ήταν μετριοπαθής ακόμη και τότε, αλλά η μεγάλη διάρκεια μπαταρίας με τέσσερις μπαταρίες AA και η ανθεκτική κατασκευή του το έκαναν σταθερό σύντροφο. Ένα καλώδιο σύνδεσης επέτρεπε σε δύο παίκτες να αντιμετωπίσουν ο ένας τον άλλον, και αργότερα η ανταλλαγή μεταξύ φίλων έγινε κεντρική σε ορισμένα παιχνίδια. Πολλές κασέτες αποθήκευαν τις αποθηκευμένες προόδους σε μνήμη υποστηριζόμενη από μικρή μπαταρία τύπου νομίσματος, κάτι που σημαίνει ότι κάποιες από αυτές τις αποθηκεύσεις ξεθωριάζουν τώρα, δεκαετίες αργότερα.

Το Strong National Museum of Play στο Ρότσεστερ της Νέας Υόρκης, όπου στεγάζεται το World Video Game Hall of Fame, διατηρεί πολλά από αυτά τα μηχανήματα και το πολιτισμικό τους πλαίσιο.

Τι διατήρησε το streaming και τι άφησε

Οι λίστες αναπαραγωγής κληρονόμησαν την προσεκτική διάταξη του μίξτέιπ. Η φορητή ακρόαση, κάποτε πρωτοτυπία, έγινε η προεπιλογή. Τα συστήματα αποθήκευσης, τα επιτεύγματα και το online multiplayer προήλθαν από τις κασέτες και τα καλώδια σύνδεσης. Αυτό που ξεθώριασε ήταν η φυσική οικονομία του δανεισμού: να δώσεις μια κασέτα σε φίλο, να δανειστείς ένα παιχνίδι για το Σαββατοκύριακο, να βρεις χρόνια αργότερα τα γράμματα κάποιου άλλου σε μια εισαγωγική κάρτα. Οι ψηφιακές βιβλιοθήκες είναι μεγαλύτερες και πιο αξιόπιστες. Είναι επίσης, στην πλειονότητά τους, αδύνατο να τις χαρίσετε.